Heima?

Vika líður fljótt hjá. A-L og T eru farin heim, en við R verðum nokkra daga hjá ömmu. Heima. Eða, er það heima? Mér finnst það varla lengur. Ég þekki ekki þetta Ísland sem ég heimsæki núna, það er svo allt, allt öðruvísi en landið sem ég fór frá fyrir rúmum tíu árum. Náttúran er eins. Það er að segja ef henni hefur verið hlíft. Orðunum niðurníðsla og skeytingarleysi hefur skotið upp í huga mér af og til síðustu viku, sérstaklega hér:



Fyrstu skiptin sem ég kom í heimsókn til Íslands fannst mér alltaf eins og ég ætti að þekkja alla, allir voru svo ótrúlega kunnuglegir. Núna finnst mér ég ekki þekkja neinn. Allt er breytt, ný, ljót hús, þau gömlu illa hirt. Ég vann Grasagarðinum þegar Fjölskyldugarðurinn var nýopnaður. Þá var fallegt þar. Núna er hann hálfhrörlegur greyið, tækin biluð, kofarnir illa málaðir, fólkið feitt og klósettin skítug.


Dýrin eru krúttleg.

HFF

Við R eigum flugmiða frá Kaupmannahöfn til Keflavíkur. Á morgun. Við ætluðum að vera í viku. Konan og T eiga flugmiða á þriðjudaginn kemur ...

HFF! HFF! HFF! HFF! HFF!

Við erum búin að hlakka svo til ... ætluðum að leggjast í sundlaugarnar, borða páskaegg hjá ömmu íslam, og síðast en ekki síst ... fagna Hrafni sem fermist á sumardaginn fyrsta!

Eins gott að maður á smá hass að hugga sig með!

Að týna heilanum

Fyrir tæpum tíu árum gekk ég út úr strætó á Ráðhústorginu í Kaupmannahöfn og skildi allan farangurinn minn eftir í vagninum. Eftir að fá töskurnar aftur eftir nokkra klukkutíma lofaði ég sjálfum mér að ég myndi aldrei týna neinu verðmætu á almannafæri.

Ég fór til Þýskalands um miðjan síðasta mánuð að halda fyrirlestur. Ég fór eldsnemma á fimmtudagsmorgni og kom heim seint á föstudagskvöldi, seinna en ég hafði ætlað mér reyndar. Því þegar ég stóð á Kastrup og ætlaði að kaupa LEGO handa krökkunum fann ég hvergi peningaveskið ... ég fékk móðursýkiskast eins og mér einum er lagið. Stóð þarna peningalaus og vissi ekki hvernig í ósköpunum ég ætti eiginlega að koma mér heim yfir sundið. Í rælni hafði mér samt tekist að troða sænskum hundraðkrónu seðli í úlpuvasann áður en ég fór að heiman, svona ef eitthvað skyldi gerast og ég fór með hann í miðasölu DSB jafnvel þótt ég vissi fullvel að miðinn kostar 135 krónur ... Þar var enga hjálp að fá svo ég laumaði mér um borð í lestina og hoppaði svo út á fyrstu stöð hinum megin við brúna, rétt áður en maðurinn sem skoðar miðana kom inn í vagninn þar sem ég stóð. Ég notaði svo hundraðkarlinn minn til þess að kaupa mér miða heim (42 krónur) og beið eftir næstu lest.

Svo fékk ég bréf í dag frá sænska sendiráðinu í Berlín. Peningaveskið fundið og mér boðið að senda það heim fyrir fimm evrur ...

Bjartsýni

„Við komum snart!“ hrópaði R á eftir ömmu þegar hún fór inn í öryggisleitina á Kastrup og þótt lestin tilbaka hafi verið stappfull var heldur einmanalegt hjá okkur. Þá var gott að koma heim í eplakompottið sem amma gerði í morgun úr eplunum í garðinum.

Guð blessi Ísland.