Sumar

Ef maður á að trúa sænsku veðurstofunni, þá er komið sumar. Meðalhitinn fór nefnilega ekki niðurfyrir 10°C síðasta dægrið. Það er gott.

Konan spurði mig í gær hvort ég ætlaði ekkert að sá sumarblómum og ég fékk kvíðakast og byrjaði samstundis að svitna af angist og hljóp út til að þrífa bílinn. Ég vil alveg hafa garðinn fullan af blómum, en ég hef ekki þolinmæði í mér til þess að standa í sáningum. Svo grunar mig að allt drepist úr þurrki ef manni skyldi detta í hug að bregða sér af bæ í nokkra daga. Og það er nú bara þannig að ég hef jafnmiklar áhyggjur af blómunum mínum og börnunum mínum ... og það er varla á það bætandi.

Ætli maður kaupi ekki bara eitthvert ódýrt rusl sem drepst á einum mánuði og láti þar við standa.

Bíllinn er allavega hreinn utan sem innan.

Vabbað

Það verður enginn engill í dag. Ég er ekki í englastuði þessa stundina.

Kennarinn hringdi í gær um tvöleytið og bað um að T yrði sóttur. Hann var kominn með hita og þar sem A-L var önnum kafin við að undirbúa kennslu fór ég og sótti ómegðina og vabbaði (sá um börnin). Þar sem A-L var að kenna í dag féll það í minn hlut að vabba í dag líka.

Börnin eru mjög auðveld viðureignar og ég kvarta ekki yfir því að vera heima með þeim, það er voðalega notalegt, en eftir að hafa ekki fengið hálfa sekúndu fyrir sjálfan sig í tvo daga er heilinn í manni gjörsamlega steiktur.

Ég greip því tækifærið þegar frúin kom loksins heim og hljóp út til að skipta um dekk á bílnum. Það má reyndar ekki skipta yfir á sumardekkin fyrr en 1. apríl, en skítt veri með það, geðheilsa mín var í húfi. Hér er mynd af hægra framdekki:



Núna eru börnin sofnuð og Dexter kominn í tækið.

*knùz*

Sunnudagur á sumartíma

Það var haldið upp á 8 ára afmæli í gær. Við tókum okkur saman foreldrar þriggja barna í bekknum og héldum stórveislu. Það var vellukkað þótt enginn hafi komið í sparifötunum. Það er sérstök lykt af þrjátíu börnum sem eru búin að úða í sig sælgæti og kökum og hlaupa viðstöðulaust í tvo klukkutíma. Tryllingsglampinn í augunum er rosalegur.

Við misstum svo klukkutímann sem við fengum í haust í nótt; það er kominn sumartími.

Mér leiðist þetta eilífa tímaflakk, en það er einn kostur við það að seinka klukkunni á vorin, nefnilega sá að klukkan er meira þegar sólin sest.

Dagurinn fór annars í snatterí. Fótboltaæfing, barnaafmæli nr. 2 þessa helgi (næstu helgi eru þau líka tvö), matarinnkaup fyrir vikuna. Ég var svo búinn á því þegar ég kom heim að ég lagðist upp í rúm og sofnaði. Ég HATA matvöruverslanir.

Frelsi

Það sem er gott við að hafa slökkt á FB er frelsið. Að finnast maður ekki þurfa að fylgjast með öllu þessu fólki.

Bloggið er fínt. Hér er maður út af fyrir sig, það tekur stuttan tíma (nema þegar maður sekkur sér í einhverjar langlokur) og maður getur hvílt sig á því án þess að finna óþægindatilfinninguna hellast yfir sig.

Börnin eru sofnuð svo ég ætla að horfa á eitthvað fallegt, t.d. Paris, je taime, eða ekki.

Útsprungin

Hrútspunginn? Nei, úsprungin. Rósin er útsprungin! Á Jónsmessu.

Sólblómin eiga nú hug minn allan og ég eyði öllum kvöldum í það að binda þau upp upp á nýtt svo þræðirnir skerist ekki í blöðin og stilkana. Konan kvartar sáran yfir því að það séu aldrei teknar myndir af henni. Hún þarf að lauma sér inn á þær í staðinn.

Stímað

Stímaður silfurþráður (tvöfaldur)

Sumar

Eftir langt kuldakast kom loksins sumarveður í gær og vonandi helst það eitthvað. Mann er virkilega farið að lengja eftir hlýindum.

Garðurinn dafnar þrátt fyrir kulda og regn síðustu vikur. Við fengum lánað handsláttuvélina nágrannans í gær og T sló grasið í fyrsta sinn. Það tók ekki langan tíma.

Ég get varla beðið eftir því að morgunfrúrnar byrji að blómstra. Ég sé allavega ekki eftir að hafa hent þeim út svona snemma. Þær eru þéttar og stinnar í stilknum.

Rósmarín og salvía hlið við hlið í leirpotti.

R felur sig á bak við sýrenu. Klifurrósin lifði það af að ég klippti hana í mars.

Ítalskt sætabrauð

Maður slær ekki slöku við! Það er örugglega rétt sem kom fram í þáttum Christine Koht um fjölskylduna að barnafólk vill helst af öllu ekki fá á tilfinninguna að það hafi ekki neitt að gera, því þá sofnar það. Maður rembist eins og rjúpan við staurinn allan liðlangan daginn. Þá þarf maður heldur ekki að hugsa um allt þetta óþægilega í lífinu ...

Ég bakaði sænskar kardimommutvíbökur í gær. Ég bakaði ítalskar möndlutvíbökur (cantucci) í dag:

Úti er vor! Febrúarvor! VOR!!!

Klippt og skorið

Einn ömurlegasti dagur mánaðarins var í síðustu viku. Hvort um sig höfðum við hjónin allt á hornum okkar og fundum hvort öðru allt til foráttu. Börnin voru með æðiber í rassi, og ekki viðræðuhæf, eins og illa hirtir hundar ... Þá settumst við niður við borðstofuborðið og gerðum klippimyndir. Hér er mín:

Tvíbökur

Gleðilega rest

Húsgögn og hádegismatur

Það var keypt sér rauðar bókahillur í IKEA og ljós yfir borðstofuborðið (fyrri eigendur höfðu skilið eftir forljóta plastljósakrónu í líki minimalístísks blóms). Nú vantar bara gardínurnar og maður getur farið að spankúlera um nakinn á neðri hæðinni. Rjómagumsið með græna marsipanlokinu var bara keypt af því að það passaði við letrið á bakkanum.

Gulltré

Við erum flutt. Eina ferðina enn. Að þessu sinni innanbæjar í ysta úthverfi. Hinum megin við hraðbrautina eru akrar og ég læt mig dreyma um svínaskítsfýluna sem á eftir að gjósa upp hér með vorinu. Ef eitthvað vekur mann betur en rotþróarstækja, þá er það lyktin af nýskítadreifðum túnum.

Það er kaldara hér en niðri í bæ. Jólatréð (eitt af tveim) er komið upp.

Tannburstun

R er ekki hrifin af tannburstanum, eða öllu heldur, hún er ekki hrifin af því að það sé tannburstað hana. Mamma hennar fær alls ekki að gera það, en hún veit að hún kemst ekki upp með neitt múður við mig.

Sjálf getur hún burstað í sér tennurnar í heilu og hálfu tímana. Hún fékk svo loksins að tannbursta pabba í gær. Alveg þangað til tannburstinn minn fór fyrst upp í hana sjálfa og svo nefið á mér ...