Hiti

Síðustu dagar hafa verið erfiðir. Ég hef næstum því ekki getað gengið og nú er komið í ljós að ég þarf að fara í uppskurð. Þegar ég var táningur hafnaði stýrið á hjólinu mínu á kafi í klofinu á mér og það hefur hvað eftir annað byrjað að gera mér lífið leitt. Það verður þá guðsblessunarlega meira pláss í brókunum.

Er ekki dásamlegt að geta setið úti langt fram á kvöld, spjallað, hlegið, drukkið? Sumarið léttir lundina, og vermir sálina. Mig svíður í kinnarnar.

Að týna heilanum

Fyrir tæpum tíu árum gekk ég út úr strætó á Ráðhústorginu í Kaupmannahöfn og skildi allan farangurinn minn eftir í vagninum. Eftir að fá töskurnar aftur eftir nokkra klukkutíma lofaði ég sjálfum mér að ég myndi aldrei týna neinu verðmætu á almannafæri.

Ég fór til Þýskalands um miðjan síðasta mánuð að halda fyrirlestur. Ég fór eldsnemma á fimmtudagsmorgni og kom heim seint á föstudagskvöldi, seinna en ég hafði ætlað mér reyndar. Því þegar ég stóð á Kastrup og ætlaði að kaupa LEGO handa krökkunum fann ég hvergi peningaveskið ... ég fékk móðursýkiskast eins og mér einum er lagið. Stóð þarna peningalaus og vissi ekki hvernig í ósköpunum ég ætti eiginlega að koma mér heim yfir sundið. Í rælni hafði mér samt tekist að troða sænskum hundraðkrónu seðli í úlpuvasann áður en ég fór að heiman, svona ef eitthvað skyldi gerast og ég fór með hann í miðasölu DSB jafnvel þótt ég vissi fullvel að miðinn kostar 135 krónur ... Þar var enga hjálp að fá svo ég laumaði mér um borð í lestina og hoppaði svo út á fyrstu stöð hinum megin við brúna, rétt áður en maðurinn sem skoðar miðana kom inn í vagninn þar sem ég stóð. Ég notaði svo hundraðkarlinn minn til þess að kaupa mér miða heim (42 krónur) og beið eftir næstu lest.

Svo fékk ég bréf í dag frá sænska sendiráðinu í Berlín. Peningaveskið fundið og mér boðið að senda það heim fyrir fimm evrur ...

Slysó

Þá hefur maður fengið að kynnast sænska heilbrigðiskerfinu og eins gott að krakkinn var kominn með kennitölu... Hún hljóp sem fætur toguðu inn í svefnherbergi, datt fram fyrir sig og fékk rúmbríkina svo kyrfilega í barkakílið að hún missti andann í tuttugu sekúndur og meðvitundina í einhverjar í viðbót. Það var hringt á sjúkrabíl í offorsi og áður en við vissum af því var íbúðin full af sjúkraliðum.

Hún var eiturhress þegar hún rankaði loksins við sér og það kjaftaði af henni hver tuska við karlana sem fengu allir að kynnast dúkku og íhníohní og svo átti pabbi að tala skánsku svo allir gætu hlegið smá...

Við fórum svo feðginin á slysó þar sem leikritið hélt áfram ... Hér er sérstök slysavarðsstofa fyrir börn þótt það þýði ekki að biðtíminn sé eitthvað styttri. Við vorum hvort um sig orðin heldur framlág þegar við fengum loksins að hitta lækni eftir rúma tveggja tíma bið.

Það heyrðist ekki múkk í henni þegar smásjánni var troðið ofan í hálsinn á henni gegn um nefið.

T var heldur svekktur yfir því að hún skyldi ekki hafa fengið neitt fyrir að hafa staðið sig svona vel. Ekki einu sinni límmiða...

Guð blessi Ísland.