Vetrargosi

Þá veit maður að vorið er komið þegar maður sér fyrsta vetrargosann stinga upp stránum. Hann og hóffífilinn sem er reyndar öllu ljótari.

Það er þoka. Vorþoka.

Ítalskt sætabrauð

Maður slær ekki slöku við! Það er örugglega rétt sem kom fram í þáttum Christine Koht um fjölskylduna að barnafólk vill helst af öllu ekki fá á tilfinninguna að það hafi ekki neitt að gera, því þá sofnar það. Maður rembist eins og rjúpan við staurinn allan liðlangan daginn. Þá þarf maður heldur ekki að hugsa um allt þetta óþægilega í lífinu ...

Ég bakaði sænskar kardimommutvíbökur í gær. Ég bakaði ítalskar möndlutvíbökur (cantucci) í dag:

Úti er vor! Febrúarvor! VOR!!!

Gulltré

Við erum flutt. Eina ferðina enn. Að þessu sinni innanbæjar í ysta úthverfi. Hinum megin við hraðbrautina eru akrar og ég læt mig dreyma um svínaskítsfýluna sem á eftir að gjósa upp hér með vorinu. Ef eitthvað vekur mann betur en rotþróarstækja, þá er það lyktin af nýskítadreifðum túnum.

Það er kaldara hér en niðri í bæ. Jólatréð (eitt af tveim) er komið upp.

Svefnveður

Um helgar sefur R úti í vagni (á leikskólanum sofa þau inni) og það getur tekið allt að klukkutíma að fá hana til þess að sofna (ef það tekst þá á annað borð). Áður en við förum út sækir hún bók og tilkynnir manni að hún ætli ekki að sofa í vagninum, bara lesa.

Nú er óneitanlega komið haust. Hitastigið nær sjaldan langt upp fyrir tíu gráður og trén eru orðin hálfnakin. Himinninn er búinn að fá á sig þessa grásvörtu skýjahulu sem leggst yfir hér á veturna. Manni finnst alltaf eins og sé alveg að fara að rigna, en samt rignir ekkert of mikið. Sem betur fer.

Donkutúr

Það er bráðnauðsynlegt að vera með sólgleraugu þegar maður fer út í donkutúr. Sérstaklega þegar maður fer út í hvassviðrið eftir að sólin er sest.

Málfar

Þegar R ætlar að segja eitthvað merkilegt byrjar hún á því að segja vet du vad (veistu hvað). Herregud og typiskt bættust við í frasasafnið í gær. Þegar maður hrópar á hana og hún er upptekin, segir hún Jag håller på!

Oftast nær koma setningarnar fyrst á sænsku (með þykkum skánskum hreim). Stundum hermi ég eftir henni og spyr svo hvað hún hafi sagt. Þá endurtekur hún það á íslensku, eða því sem hún heldur að sé íslenska.

Við fórum í bæinn í dag í rigningunni (hún átti að sofa í kerrunni, en það fór náttúrlega öðruvísi en planað ... hún fékk nammi í staðinn, í öskju með mynd af apa á). Þá sagði hún: Där är apan (á skánsku verður það einhvern veginn dier ier oapan) og ég hermdi eftir henni og spurði svo hvað það væri á íslensku, jú her er úpin. Þegar hún man ekki íslenska orðið breytir hún bara sérhljóðunum aðeins.

Veðurfar

Nú rignir og það er góð tilbreyting. Það hefur ekki rignt svo um munar síðasta mánuð.

Svona lítur veðurspáin annars út aðra septemberviku:

Guð blessi Ísland.