Máltíð

Þetta kallar maður mat!

Vetrargosi

Þá veit maður að vorið er komið þegar maður sér fyrsta vetrargosann stinga upp stránum. Hann og hóffífilinn sem er reyndar öllu ljótari.

Það er þoka. Vorþoka.

Á göngu

Að týna heilanum

Fyrir tæpum tíu árum gekk ég út úr strætó á Ráðhústorginu í Kaupmannahöfn og skildi allan farangurinn minn eftir í vagninum. Eftir að fá töskurnar aftur eftir nokkra klukkutíma lofaði ég sjálfum mér að ég myndi aldrei týna neinu verðmætu á almannafæri.

Ég fór til Þýskalands um miðjan síðasta mánuð að halda fyrirlestur. Ég fór eldsnemma á fimmtudagsmorgni og kom heim seint á föstudagskvöldi, seinna en ég hafði ætlað mér reyndar. Því þegar ég stóð á Kastrup og ætlaði að kaupa LEGO handa krökkunum fann ég hvergi peningaveskið ... ég fékk móðursýkiskast eins og mér einum er lagið. Stóð þarna peningalaus og vissi ekki hvernig í ósköpunum ég ætti eiginlega að koma mér heim yfir sundið. Í rælni hafði mér samt tekist að troða sænskum hundraðkrónu seðli í úlpuvasann áður en ég fór að heiman, svona ef eitthvað skyldi gerast og ég fór með hann í miðasölu DSB jafnvel þótt ég vissi fullvel að miðinn kostar 135 krónur ... Þar var enga hjálp að fá svo ég laumaði mér um borð í lestina og hoppaði svo út á fyrstu stöð hinum megin við brúna, rétt áður en maðurinn sem skoðar miðana kom inn í vagninn þar sem ég stóð. Ég notaði svo hundraðkarlinn minn til þess að kaupa mér miða heim (42 krónur) og beið eftir næstu lest.

Svo fékk ég bréf í dag frá sænska sendiráðinu í Berlín. Peningaveskið fundið og mér boðið að senda það heim fyrir fimm evrur ...

Ítalskt sætabrauð

Maður slær ekki slöku við! Það er örugglega rétt sem kom fram í þáttum Christine Koht um fjölskylduna að barnafólk vill helst af öllu ekki fá á tilfinninguna að það hafi ekki neitt að gera, því þá sofnar það. Maður rembist eins og rjúpan við staurinn allan liðlangan daginn. Þá þarf maður heldur ekki að hugsa um allt þetta óþægilega í lífinu ...

Ég bakaði sænskar kardimommutvíbökur í gær. Ég bakaði ítalskar möndlutvíbökur (cantucci) í dag:

Úti er vor! Febrúarvor! VOR!!!

Klippt og skorið

Einn ömurlegasti dagur mánaðarins var í síðustu viku. Hvort um sig höfðum við hjónin allt á hornum okkar og fundum hvort öðru allt til foráttu. Börnin voru með æðiber í rassi, og ekki viðræðuhæf, eins og illa hirtir hundar ... Þá settumst við niður við borðstofuborðið og gerðum klippimyndir. Hér er mín:

Tvíbökur

Á kaffihúsinu (fika)

Á bókasafninu

Talið!

Systir mín (sú eldri) og ég ræddum tómstundaiðju Gústafs V Svíakonungs í símann á afmælisdegi hennar. Hún kvartaði sáran undan því að ég blogga of lítið. Hún bloggar bara um lélegt málfar, ég um gardínur. Það er ekki svo oft sett upp nýjar gardínur hérna heima að það sé í frásögur færandi. Mér sýnist samt á öllu að íslenskir blaðamenn mættu alveg vanda mál sitt betur. Þá á ég ekkert endilega við þágufallssýki, nefnifallsheilkenni, nýjar og gamlar þolmyndir, dvalarhorf og þess háttar. Það fer ekki í taugarnar á mér nema síður sé (þótt ég átti mig ekki alveg á því hvað þetta nýja dvalarhorf á að merkja, en það er annar handleggur).

Hér er smá dæmi. Ef ég væri ritstjóri DV hefði ég tekið þann sem skrifaði textann á beinið (ég á samt erftitt með að trúa því að textinn sé frumsaminn ... hvað sem því líður þá er hann arfaslæmur. Ég á hvorttveggja við innihald og málfar).

Nema hvað! Einhvern tíma fyrir fyrri heimstyrjöld fékk Gústav V magasár og læknir hans ráðlagði honum að sauma út til að róa taugarnar. Hann saumaði víst aðallega það sem kallast blixtsöm eða viggsöm á sænsku (ég hef ekki hugmynd um hvað það heitir á íslensku, en systir mín sem er ótæmandi fróðleikstunna þegar kemur að handavinnu veit það áreiðanlega). Hér er mynd:

Sagan segir að þýskættuð kona Gústavs, Viktoría, hafi nauðað í honum um að gerast bandamaður Þjóðverja í fyrri heimstyrjöldinni þar sem hann sat boginn yfir útsaumsstykkinu. Gústaf svaraði víst með ákveðinni röddu: „hjóð Viktoría, ég er að telja“. Svíþjóð hélt hlutleysi sínu, en Viktoría fór til San Michele og daðraði við Munthe.

Gardínur

Skyldi fólk vera í vafa þá er þetta gardínublogg og í morgun var hengt upp eldhúsgardínurnar:

Efnið kemur frá tendó og á eftir að taka tíma að venjast.

Í morgunkuldanum

Maður lætur ullarsokka ekki aftra sér í að viðhalda ímyndinni.

Pallíettuskórnir eru mikilvægur hluti af múnderíngunni.

Frostpinni

Ef maður fer út í 36 stiga frost með opinn munn fær maður fljótt kal á tunguna. Svo er um að gera að halda augunum opnum því annars frjósa augnlokin saman á augnhárunum. Ég ætla ekki að lýsa tilfinningunni sem maður fær ef maður er ekki almennilega klæddur neðantil.

Það er kannski bara best að halda sig innandyra.