Kvikindi

Ég nýt þess að geta bent konunni minni á að enska sé tungumál með sagnasamræmi.

Sprauta

Snemma var ákveðið að bólusetja gjörvallt mannkyn hérlendis gegn nýju inflúensunni eins og hún kallast hér og búið að búa til voðalegt plan fyrir hvernig það ætti að gerast. Fólki var skipt í aldurshópa og áhættuhópa. Þá voru keyptir u.þ.b. 18 milljónir skammtar af bóluefninu eða nóg til að bólusetja alla tvisvar. Svo leið og beið, en ekkert gerðist. Bóluefnið kom ekki, plönin riðluðust. Heilsugæslustöðvarnar fengu eina og eina sprautu, fólk í áhættuhópum ruddist síðan í hrönnum inn á sjúkrahúsin fyrir tveim vikum, börnin voru bólusett í skólunum þremur vikum of seint. Fyrir nokkrum dögum var ákveðið að börn á aldrinum 6 mánaða til 3 ára ætti líka að bólusetja. R verður bólusett í byrjun desember. Svolítið sænskt. Allt rosa skipulagt en svo fokkast allt upp.

En, nú er röðin komin að aldurshópnum 30-39 ára og ég fór í bólusetningu í dag. Ég átti von á að þurfa að bíða í fleiri tíma (í gær komu 600 manns á heilsugæslustöðina milli fjögur og fimm og bóluefnið kláraðist). Eitthvað virtust þau hafa lært, því ég kom fimm mínútur í fjögur og var kominn út stundarfjórðungi síðar. Aukaverkanirnar létu ekki bíða eftir sér. Ég er gjörsamlega óviðræðuhæfur (heilinn fúnkerar bara ekki og ég get ómögulega klárað heila setningu), líkaminn svarar ekki (ég vil hreyfa vinstri vísifingur en hreyfi litutá í staðinn), hálf lamaður (hægri hönd óhreyfanleg), tungan kemst ekki fyrir í munninum. Annars hef ég sjaldan verið jafn vakandi og ofvirkur milli níu og tíu á kvöldin.

Mikið er annars gott að drekka mjólk með piparkökum!

Þjakað

Ég er kominn með sinaskeiðabólgur og stífa fingur af því að klippa og líma úr skjölum. Svo eru augun í mér orðin svo þurr að linsurnar færast upp og niður með augnlokunum og skrapa hornhimnurnar. Hausverkurinn er ógurlegur og mér er svo mikið mál að ég míg örugglega á mig ef ég stend upp. Mig klæjar í allan líkamann (konan bannar mér að byrja aftur á ataraxinu af því að þá sef ég í heila viku) og gyllinæðin sprakk áðan. Maður er svei mér þjakaður.

Ó, hvað helgar geta verið erfiðar ...

Ég er búinn að heimta bidé í nýja húsið.

Jólabarn II

Konan keypti svona blinkandi Jesúmyndir um daginn á spottprís. R og T voru alveg dolfallin yfir þessu. Það versta er að ljósin blinka svo hratt að Tourettes gamli færist allur í aukana þegar við höfum kveikt á þeim. Ætli við endum ekki bara á því að hafa þær á klósettinu.

Koltvísýringsjöfnun

Það var keypt sér bíl í dag. Gamlan Audi sem kostar 800 krónur að fylla tankinn á. Hjartað sló í takt við mælinn á bensíndælunni og ég sór þess eið að það verði bara keyrt bílinn um helgar ...

Jólabarn

Ég keypti dobíu af tinsoldátum í formi Gústavs V Svíakonungs í gær. Þetta verður jólagjöfin í ár.

Ó, hvað ég hlakka til! Ég er svo mikið jólabarn!

Á háum hælum

Síðustu daga hefur R verið í hælaháum skóm (brúnir, stærð 36, þriggja-fjögurra sentimetra háir hælar) þegar við sækjum hana á leikskólann ... Hún var í krummafót í dag, alsæl.

Lykilharpan

Ég hlusta stundum á þátt í útvarpinu sem heitir På minuten. Þar keppa fjórir þátttakendur í að tala um ákveðið efni í eina mínútu án þess að hika, endurtaka sig eða byrja að tala um eitthvað annað en það sem átti að tala um. Meðan einn talar geta hinir hringt bjöllu og tekið orðið af þeim sem talar. Það verður þá að færa rök fyrir því af hverju sá sem talaði á ekki að fá að tala lengur. Um daginn var lykilharpa í „verðlaun“ fyrir þann sem fékk flest stig. Ég heillaðist algjörlega af hljómnum í þessu hljóðfæri.

Fyrir þann sem vill læra meira um lykilhörpu er bara að verða sér úti um sænskan fimmtíukrónuseðil.

Lína kemur í heimsókn bráðum

R er fullviss um að Lína Langsokkur, Tommi, Anna og Herra Níels komi bráðum í heimsókn. Þau eru bara rétt ókomin. Standa fyrir utan núna.

Þau eiga að fá bollur og saft og Lína fær stólinn hennar R lánaðan.

Samviska

Einhver pinni sem kallar sig Sigurbjörn skrifar hér að konur eigi auðvelt með að fá samviskubit og fær steininn náttúrlega strax í hausinn (mér sýnist þessi gæi vera algjör vitleysingur ... alla vega gasprar hann um allt og ekkert á eyjunni ... af öllum stöðum):

Ég get bara svarað fyrir sjálfan mig.

Ég er með drulluógeðslega mikið samviskubit sinkt og heilagt yfir öllu og engu. Mest yfir því að ég sinni börnunum mínum ekki nógu vel, að ég setji ekki nógu oft í þvottavélina, að ég taki ekki nógu oft til eftir mig, að ég fari of seint að sofa, að ég sofi of lengi frameftir, að ég drekki of mikið kaffi og borði of mikið súkkulaði, að ég einbeiti mér ekki nógu vel í vinnunni, að ég horfi of mikið á sjónvarp og lesi ekki í staðinn, að ég hreyfi mig ekki nógu mikið, að ég tannbursti mig ekki nógu oft, að ég búi of fjarri fjölskyldunni, að ég segi konunni minni allt of sjaldan að ég elski hana. Ég á ekkert auðvelt með að bægja samviskubitinu frá mér.

Sigurbjörn myndi kannski segja að ég væri bara kona inn við beinið, en ég held að hann hafi rangt fyrir sér. Ég held að konur eigi kannski auðveldara með að viðurkenna það að þær hafi samviskubit. Er það það sama og að karlar eigi auðveldara með að bægja því frá sér?

Óværan kvalin

Konan flaug norður á bóginn í gær og mætir nú óværunni, þ.e.a.s. sínum fyrrverandi, í réttarsal vegna umgengissamnings sem hann hefur þráskallast við að samþykkja nema hin og þessi skilyrði séu uppfyllt, öll jafnfurðuleg og fjarri raunveruleikanum að það hálfa væri yfirdrifið ... en það er kannski ekki við öðru að búast frá manni sem er jafnfurðulegur og veruleikafirrtur og hann. Maður vonar bara að hann fái síðasta kjaftshöggið núna.

Ég á mjög erfitt með að einbeita mér .... Brúðkaupsafmæli á morgun.

Svefnveður

Um helgar sefur R úti í vagni (á leikskólanum sofa þau inni) og það getur tekið allt að klukkutíma að fá hana til þess að sofna (ef það tekst þá á annað borð). Áður en við förum út sækir hún bók og tilkynnir manni að hún ætli ekki að sofa í vagninum, bara lesa.

Nú er óneitanlega komið haust. Hitastigið nær sjaldan langt upp fyrir tíu gráður og trén eru orðin hálfnakin. Himinninn er búinn að fá á sig þessa grásvörtu skýjahulu sem leggst yfir hér á veturna. Manni finnst alltaf eins og sé alveg að fara að rigna, en samt rignir ekkert of mikið. Sem betur fer.

Víla

„É vílar det ekki!“ segir R þegar henni líkar ekki eitthvað.

(Víla = gilla = líka)

Afmælissöngurinn er í miklu uppáhaldi þessa dagana, svona þegar hún syngur ekki Frerö Sjankö (Meistari Jakob) sem frönskumælandi bróðir hennar kenndi henni. Hann kemur svona út (þ.e. afmælissöngurinn, Frerö Sjankö er nánast fullkominn, enda bróðir hennar með fullkomnunaráráttu):

Hún e amlan í dag! (da capo ad lib)