Engill dagsins

FB

Hvaða gæðablóð er það sem tengir inn á bloggið mitt frá Facebook?

Þú mátt alveg láta það eiga sig.

Bók

Æ, hvað maður á góða að.

Þegar ég kom heim beið mín umslag í póstkassanum.

Þórdís sendi mér 90 sýni úr minni mínu eftir Halldóru K Thoroddsen. Ég ætla að lesa hana í kvöld í stað þess að hanga á FB <3

*knùz* og TAKK fyrir mig!

Að deila skrifstofu

Þangað til fyrir nokkrum vikum sátum við þrjú á skrifstofunni. Þá fékk eiginkona mín loksins eigin skrifstofu og við urðum tvö. Núna er hún sem ég deili skrifstofunni með búin að eignast barn og við erum aftur orðin þrjú á skrifstofunni.

Kallið mig karlrembu. Mér finnst í sjálfu sér allt í lagi að koma með börnin sín í vinnuna (það er reyndar ekki leyfilegt samkvæmt reglugerð háskólans hér), en mér finnst samt fulllangt gengið að mæta með ungabarn á skrifstofu sem maður deilir með öðrum.

Að kaupa köttinn í sekknum

Ég verðlaunaði mig fyrir að hætta á FB með því að kaupa mér flík á 80% afslætti.

Hún kom með póstinum í dag. Með þjófavörn í ... hvílíkur bömmer!

Engill dagsins

Engill dagsins

Frelsi

Það sem er gott við að hafa slökkt á FB er frelsið. Að finnast maður ekki þurfa að fylgjast með öllu þessu fólki.

Bloggið er fínt. Hér er maður út af fyrir sig, það tekur stuttan tíma (nema þegar maður sekkur sér í einhverjar langlokur) og maður getur hvílt sig á því án þess að finna óþægindatilfinninguna hellast yfir sig.

Börnin eru sofnuð svo ég ætla að horfa á eitthvað fallegt, t.d. Paris, je taime, eða ekki.

Glaumgosar

Ég tók þessa mynd af vetrargosa hér fyrir utan húsið í fyrra.

Ári og tveim dögum síðar, lítur vetrargosinn svona út (þetta er reyndar ekki sama planta, svo ykkur er velkomið að kæra mig).

Nýtt líf

Ég er fíkill. Facebook-fíkill.

Þess vegna skráði ég mig af Facebook rétt í þessu. Þetta er ekki í fyrsta skipti sem ég geri það og ég man hversu góð tilfinningin var þegar ég gerði það fyrst og ég man hversu blendin tilfinningin var þegar ég opnaði Facebook aftur. Ég fékk áfall þegar ég komst að því að það eru rúmlega 11 000 skeyti frá Facebook í innhólfinu mínu. Svo verð ég að segja að það varð mér hálfpartinn um megn hversu margt fólk þóttist geta haft skoðanir á persónu minni án þess að hafa hugmynd um hver ég er. En það er áreiðanlega bara vænisýki.

Nú ætla ég að verða mér úti um byssuleyfi og byrja að tala um tilfinningar.

Sandhólar – varúð ónómótólógía!

Ónómótólógía hefur aldrei verið mín sterkasta hlið og ég er nú bara hálffeginn því, mér hefur alltaf fundist eitthvað analt við það að stúdera staðarnöfn.

Hingað til hef ég til dæmis verið með það á hreinu að -ey í staðarnafninu Málmey vísi til þess að Málmey var byggð á eyju í upphafi. Þegar mamma spurði mig í síðustu viku er við gengum um götur Málmeyjar fullyrti ég að svo væri, en byrjaði strax að efast ... Ég hafði líka rangt fyrir mér! Sænska wikipedia skrifar [í lauslegri þýðingu]:

Málmey er nefnd í heimildum allt frá því u.þ.b. 1170 sem Malmöghae, Malmhaugar, Malmöghe. Fyrriliðurinn kemur af malm = sandur og síðariliðurinn af höie = haugar.

Málmey ætti því eiginlega að heita Sandhólar á íslensku og er það nú ekki mjög tignarlegt.

Heima?

Vika líður fljótt hjá. A-L og T eru farin heim, en við R verðum nokkra daga hjá ömmu. Heima. Eða, er það heima? Mér finnst það varla lengur. Ég þekki ekki þetta Ísland sem ég heimsæki núna, það er svo allt, allt öðruvísi en landið sem ég fór frá fyrir rúmum tíu árum. Náttúran er eins. Það er að segja ef henni hefur verið hlíft. Orðunum niðurníðsla og skeytingarleysi hefur skotið upp í huga mér af og til síðustu viku, sérstaklega hér:



Fyrstu skiptin sem ég kom í heimsókn til Íslands fannst mér alltaf eins og ég ætti að þekkja alla, allir voru svo ótrúlega kunnuglegir. Núna finnst mér ég ekki þekkja neinn. Allt er breytt, ný, ljót hús, þau gömlu illa hirt. Ég vann Grasagarðinum þegar Fjölskyldugarðurinn var nýopnaður. Þá var fallegt þar. Núna er hann hálfhrörlegur greyið, tækin biluð, kofarnir illa málaðir, fólkið feitt og klósettin skítug.


Dýrin eru krúttleg.

Sólblóm

Það tók kipp hjartað í mér þegar ég sá sólblómin eftir tveggja vikna fjarveru.


Ég veit ekki hvort gladdi mig meira, það að þau lifðu þurrkinn af, eða það að þau eru ekki enn búin að blómstra. En það stærsta, sem er tæplega þriggja metra hátt, tekur greinilega alla næringuna frá hinum.